Mi Vidyarthi Boltoy Nibandh in Marathi: नमस्कार! मी एक साधासा विद्यार्थी आहे. इयत्ता नववीत शिकतो. आज मी तुम्हाला माझ्या मनातल्या सगळ्या गोष्टी सांगणार आहे. हो, मी विद्यार्थी बोलतोय! मला शाळा इतकी आवडते की सकाळी डोळे उघडले की लगेच आठवतं – आज पुन्हा शाळा आहे! मग उत्साहाने उठतो.
सकाळी आई मला उठवते. “उठ रे, उशीर होईल!” ती म्हणते. मी हसत म्हणतो, “हो आई, एक मिनिट!” पण मनात तर मी आधीच शाळेत पोहोचलोय. तयार होऊन बाहेर पडलो की रस्त्यावर मित्र दिसतात. राहुल, सागर, प्रिया – सगळे एकत्र येतात. आम्ही चालताना गप्पा मारतो. कधी कुणाचा जुना किस्सा सांगतो, कधी हसतो. एकदा प्रियाने सांगितलं, “काल मी स्वप्नात पाहिलं की आम्ही सगळे उडत होतो!” आम्ही सगळे हसून लोटपोट झालो. मित्रांसोबतचा हा वेळ खूप मजेशीर असतो.
शाळेत गेल्यावर पहिली बेल वाजते. आम्ही लाईनमध्ये उभे राहतो. प्रार्थना होते. मला ती प्रार्थना खूप आवडते. “हे ईश्वरा, आम्हाला ज्ञान दे…” असं म्हणताना मला वाटतं, खरंच देव मला रोज नवीन गोष्ट शिकवतोय. मग क्लासमध्ये जातो. मराठीची पहिलीच तासिका असते. मिस खूप छान शिकवतात. त्या गोष्टी सांगतात. एकदा त्यांनी मला विचारलं, “तुला आजोबांची गोष्ट सांगायची?” मी लगेच होकार दिला.
हे पण वाचा:- Panyache Mahatva Nibandh Marathi: पाण्याचे महत्त्व निबंध मराठी
माझे आजोबा गावात राहतात. ते सांगतात, “आमच्या काळात शाळेत पुस्तकं नव्हती. मास्तर लाकडी फळ्यावर लिहायचे. आम्ही जमिनीवर बसून ऐकायचो.” मी विचारलं, “आजोबा, कंटाळा येत नव्हता?” ते हसले, “नाही रे! आम्ही झाडाखाली बसायचो. वारा यायचा. पक्षी गात असायचे. अभ्यास करताना मजा यायची.” मी ऐकून स्वप्न पाहतो. मला वाटतं, मीही असं काहीतरी अनुभवायला हवं. आजोबा नेहमी म्हणतात, “शिकत राहा, जग मोठं आहे. तू जे शिकशील तेच तुझं बल आहे.”
शाळेत छोटे-छोटे प्रसंग खूप आठवतात. एकदा आमच्या क्लासमध्ये चित्र स्पर्धा होती. मी चित्र काढलं – माझं घर, बाहेर झाडं, आई दारात उभी, बाबा बाइक घेऊन येतायत. शिक्षक म्हणाले, “हे चित्र तुझ्या मनातून आलंय. खूप छान!” मला खूप अभिमान वाटला. अजून एकदा सायन्सचा प्रयोग होता. आम्ही पाण्यात मीठ टाकलं. ते विरघळलं. मिस म्हणाल्या, “हे बघा, काही गोष्टी दिसत नाहीत पण असतात.” मला वाटलं, प्रेमही असंच असतं. दिसत नाही, पण मनात भरपूर जाणवतं.
मित्रांची गोष्ट सांगायची तर राहुल माझा बेस्ट फ्रेंड आहे. तो नेहमी हसतो. एकदा मी आजारी पडलो. दोन दिवस शाळेला गेलो नाही. राहुल घरी आला. त्याने मला फळं आणली. म्हणाला, “लवकर बरा हो. तुझ्याशिवाय शाळा फिक्की वाटते.” मी हसतो. मित्र असेच असावेत. ते चांगल्या गोष्टी शिकवतात. वाईट वेळेत साथ देतात.
हे पण वाचा:- Mi Shikshak Boltoy Nibandh in Marathi: मी शिक्षक बोलतोय निबंध मराठी
घरात आई-बाबा मला खूप प्रोत्साहन देतात. आई म्हणते, “तू मेहनत कर. मी तुझ्यावर विश्वास ठेवते.” बाबा संध्याकाळी येऊन विचारतात, “काय शिकलास आज?” मी सांगतो. ते ऐकून हसतात. कधी कधी मी अभ्यास करत बसलो की आई चहा आणते. “थोडा ब्रेक घे,” ती म्हणते. हे छोटे क्षण मला खूप आनंद देतात.
मी विद्यार्थी म्हणून मला काय शिकायचंय? चांगलं वागायचं. इतरांना मदत करायची. चुका झाल्या तर त्यातून शिकायचं. खूप अभ्यास करायचा. पण सोबत खेळायचंही. जीवन म्हणजे फक्त पुस्तकं नाही. त्यात हास्य आहे, मित्र आहेत, कुटुंब आहे, स्वप्नं आहेत.
शेवटी मी फक्त हे सांगतो – मी विद्यार्थी बोलतोय, आणि मला हे आयुष्य खूप आवडतं. शाळा, मित्र, शिक्षक, घर, आई-बाबा, आजोबांची गोष्टी… हे सगळं माझं आहे. मी रोज नवीन काहीतरी शिकतो. मोठं झाल्यावर मी चांगला माणूस व्हायचं. इतरांना मदत करायची. आणि नेहमी हसत राहायचं.
तुम्हालाही शाळा आवडते ना? मग चला, आपण सगळे चांगले विद्यार्थी होऊया. मेहनत करूया. स्वप्न पाहूया. आणि नेहमी आनंदात राहूया!
1 thought on “Mi Vidyarthi Boltoy Nibandh in Marathi: मी विद्यार्थी बोलतोय निबंध मराठी”