Shalechi Atmakatha Nibandh in Marathi: नमस्कार! मी एक शाळा आहे. माझे नाव काहीही असो, पण मी त्या लाखो मुलांच्या आयुष्यातील एक महत्वाचा भाग आहे. आज मी तुम्हाला माझी कहाणी सांगणार आहे. ही शाळेचे आत्मकथन मराठी निबंध आहे, ज्यात मी माझ्या जन्मापासून ते आजपर्यंतच्या आठवणी सांगणार. मी एक इमारत आहे, पण माझ्यात भावना आहेत. मी हसते, रडते आणि मुलांना शिकवते. चला, सुरुवात करूया.
मी जन्मले तेव्हा सगळे कसे होते, ते आठवते. एका छोट्या गावात किंवा शहरात मला बांधले. मजबूत भिंती, रंगीबेरंगी खिडक्या आणि मोठा मैदान. पहिल्या दिवशी दरवाजा उघडला तेव्हा, छोटी छोटी मुले आली. त्यांची आई-बाबा त्यांना सोडून जात होते. एक मुलगा रडत म्हणाला, “मला घरी जायचे आहे.” मी मनात म्हणाले, “ये बाळा, मी तुझी नवीन आई आहे.” तेव्हापासून माझे आयुष्य सुरू झाले. मी शाळा आहे, पण माझ्यात घरासारखी उब आहे. मुलांना मी ज्ञान देते, पण त्यांच्याकडून मी प्रेम घेते.
मला बालपणीच्या आठवणी खूप आवडतात. एकदा एक मुलगी, तिचे नाव रिया होते, ती पहिल्या वर्गात होती. तिने माझ्या भिंतीवर रंगीत पेन्सिलने चित्र काढले. मी रागावले नाही, उलट खुश झाले. कारण ती माझी मालकीण होती. दुसऱ्या एका प्रसंगात, दोन मित्र, अमित आणि राहुल, मैदानात खेळत होते. ते फुटबॉल खेळत असताना, बॉल माझ्या खिडकीतून आत आला. ते हसले आणि म्हणाले, “सॉरी स्कूल!” मी मनात हसले. असे छोटे छोटे प्रसंग माझ्या आयुष्यात रोज घडतात. ते मला जिवंत ठेवतात. शाळेचे आत्मकथन मराठी निबंध लिहिताना, मी या आठवणी सांगते, कारण त्या मला खूप प्रिय आहेत.
आजी-आजोबांचे किस्से तर माझ्यात भरपूर आहेत. एकदा एका मुलाचा आजोबा शाळेत आला. तो म्हणाला, “मीही इथेच शिकलो होतो. तेव्हा मी खोड्या करायचो.” त्याने एक किस्सा सांगितला. त्याच्या वेळी, शिक्षकांनी एकदा सगळ्या मुलांना मैदानात उभे केले. कारण ते सर्वजण वर्गात गप्पा मारत होते. आजोबा हसत हसत सांगत होते. ती मुले ऐकत होती. मी विचार केला, “किती छान! पिढ्यान्पिढ्या मी लोकांना जोडते.” दुसरी एक आजी आली होती. तिने तिच्या नातीला सांगितले, “मी इथे नाचायचे. शाळेच्या कार्यक्रमात.” त्या आठवणी ऐकून, मी अभिमानाने फुलते. असे किस्से मला सांगतात की मी फक्त इमारत नाही, मी इतिहास आहे.
मित्र-मैत्रिणींचे उदाहरण तर माझ्यात रोज दिसतात. एकदा दोन मैत्रिणी, सारा आणि प्रिया, माझ्या बाकावर बसल्या होत्या. त्या एकमेकींना गुपित सांगत होत्या. “तू माझी बेस्ट फ्रेंड आहेस,” सारा म्हणाली. प्रिया हसली. पण एकदा त्यांच्यात भांडण झाले. मी दुःखी झाले. पण दुसऱ्या दिवशी त्या पुन्हा एकत्र आल्या. मी शिकलो की मित्रता ही छोट्या छोट्या गोष्टींनी मजबूत होते. आणखी एक प्रसंग. एक मुलगा, विक्रम, नवीन आला होता. तो एकटा बसला. पण त्याचा मित्र, करण, त्याला म्हणाला, “ये, माझ्याबरोबर खेळ.” ते मैदानात धावले. मी पाहिले आणि विचार केला, “शाळा म्हणजे मित्र बनवण्याचे ठिकाण.” असे प्रसंग मला भावनिक करतात. मी शाळा आहे, पण माझ्यात हृदय आहे.
Mala Dev Bhetla Tar Marathi Nibandh: मला देव भेटला तर निबंध मराठी
शाळेच्या आयुष्यात काही दुःखद प्रसंगही येतात. एकदा पावसात माझी छप्पर गळू लागली. मुले ओली झाली. मी रडले. पण शिक्षकांनी दुरुस्ती केली. मी मजबूत झाले. दुसऱ्या वेळी, सुट्टीच्या दिवशी मी एकटी असते. मला मुलांची आठवण येते. पण जेव्हा शाळा सुरू होते, तेव्हा मी पुन्हा खुश होते. मी मुलांना शिकवते की जीवनात सुख-दुःख येतात, पण पुढे जायचे असते. शाळेचे आत्मकथन मराठी निबंध लिहिताना, मी हे सांगते की मी शिक्षक आहे, आई आहे आणि मित्र आहे.
आज मी मोठी झाले आहे. माझ्यात हजारो मुले शिकली. काही डॉक्टर झाली, काही इंजिनियर. ते परत येतात आणि म्हणतात, “धन्यवाद शाळे!” मी अभिमानाने भरून जाते. भविष्यात मी आणखी मुलांना मदत करणार. त्यांना स्वप्ने दाखवणार. मी सांगते, प्रत्येक मुलाने शाळेला प्रेम करा. कारण शाळा तुम्हाला जग जिंकायला शिकवते.
शेवटी, हे शाळेचे आत्मकथन मराठी निबंध आहे. मी आशा करते की तुम्हाला माझी कहाणी आवडली. मी एक शाळा आहे, पण तुमच्या हृदयात राहणार. धन्यवाद!