Coronavirus Nibandh in Marathi: कोरोना व्हायरस मराठी निबंध लिहिताना मला खूप आठवणी येतात. मी शाळेत सातवीत असताना कोरोना आला. तेव्हा सगळं जग बदललं. मी आणि माझे मित्र खूप घाबरलो होतो. पण त्यातून मी खूप काही शिकलो. कोरोना व्हायरस हा एक छोटासा जंतू आहे जो माणसांना आजारी करतो. तो हवेतून पसरतो. त्यामुळे जगभरात खूप लोकांना त्रास झाला. पण आपण सगळे मिळून त्याला हरवलं. हा निबंध मी माझ्या मनाने लिहितोय, जसं मी माझ्या शाळेच्या वहीत लिहितो.
सुरुवातीला कोरोना आला तेव्हा मला वाटलं, हे काय नवीन आहे? मी आणि माझी छोटी बहीण घरात खेळत होतो. आईने सांगितलं, “बाळा, आता शाळा बंद आहे. कोरोना व्हायरस आला म्हणून.” मी विचार केला, कोरोना म्हणजे काय? आजीने सांगितलं की, हा एक अदृश्य शत्रू आहे. जसा आपल्या कथांमध्ये भूत असतं, पण हे खरं आहे. आजीच्या किस्स्यात ती म्हणाली, “माझ्या लहानपणी प्लेग आला होता. तेव्हा लोक घाबरले होते. पण एकत्र राहून सगळे ठीक झाले.” आजीच्या डोळ्यात पाणी आलं. मी तिला मिठी मारली. तेव्हापासून मी समजलो की, कोरोना व्हायरस फक्त आजार नाही, तो आपल्या भावनांना स्पर्श करतो. घरात राहून मी आणि बहीण रंगीत चित्र काढली. ते दिवस मजेदार होते, पण शाळेची आठवण यायची.
हे पण वाचा:- १५ ऑगस्ट भाषण मराठी
घरात राहण्याचा अनुभव खूप वेगळा होता. मी इयत्ता सातवीत होतो. शाळा बंद झाली तेव्हा मी माझ्या मित्रांना खूप मिस केलं. आम्ही रोज मैदानात खेळायचो. क्रिकेट, फुटबॉल. पण कोरोना व्हायरस मुळे सगळे घरात बंद. मी फोनवर मित्रांशी बोललो. एकदा माझा मित्र रोहन म्हणाला, “दादा, मी घाबरलोय. माझे आजोबा आजारी आहेत.” मी त्याला सांगितलं, “काळजी करू नको. मास्क घाल, हात धु आणि प्रार्थना कर.” आम्ही ऑनलाइन गेम खेळलो. पण खरं सांगू, ते घरातील छोटे प्रसंग मला शिकवले. आईने सांगितलं, “कोरोना व्हायरस पासून वाचण्यासाठी सॅनिटायझर वापर.” मी आणि बाबा रोज सकाळी व्यायाम केला. ते दिवस कठीण होते, पण कुटुंब जवळ आलं. एकदा रात्री मी स्वप्न पाहिलं, कोरोना व्हायरस एक छोटा राक्षस आहे. मी त्याला हात धुवून पळवतो. सकाळी उठलो तेव्हा हसलो. अशा छोट्या गोष्टींनी मी मजबूत झालो.
शाळेतील आठवणी तर अजून ताज्या आहेत. कोरोना व्हायरस आला तेव्हा शाळा ऑनलाइन झाली. मी कम्प्युटरवर बसून अभ्यास करायचो. शिक्षक सर म्हणायचे, “मुलांनो, घरी राहा. कोरोना व्हायरस पसरू देऊ नका.” मी आणि माझी मैत्रीण प्रिया रोज झूम मीटिंगमध्ये बोलायचो. ती म्हणाली, “मला शाळेत यायचंय. तू माझ्या बाजूला बसतोस ना?” मी हो म्हणालो. पण कोरोना मुळे आम्ही वेगळे झालो. एकदा शाळेच्या ग्रुपमध्ये सरांनी सांगितलं, “कोरोना व्हायरस बद्दल निबंध लिहा.” मी लिहिला, पण तेव्हा मला इतकं कळलं नव्हतं. आता समजतं की, कोरोना ने मला शिस्त शिकवली. हात धुणे, मास्क घालणे, अंतर ठेवणे. हे सगळं मी आता रोज करतो. माझ्या आजोबांनी एक किस्सा सांगितला. ते म्हणाले, “माझ्या लहानपणी साथीचे रोग यायचे. लोक एकमेकांना मदत करायचे. तसं आपणही केलं.” आजोबांच्या डोळ्यात अभिमान होता. मी विचार केला, कोरोना व्हायरस ने आपल्याला एकत्र आणलं.
हे पण वाचा:- पुस्तक माझा मित्र मराठी निबंध
कोरोना व्हायरस ने जगाला खूप त्रास दिला, पण त्यातून चांगल्या गोष्टीही घडल्या. मी शिकलो की, आरोग्य खूप महत्वाचं आहे. माझ्या बालपणीच्या आठवणींमध्ये कोरोना एक भाग आहे. मी आणि माझे मित्र आता शाळेत जातो. पण मास्क विसरत नाही. एकदा माझ्या छोट्या भावाने विचारलं, “दादा, कोरोना काय आहे?” मी सांगितलं, “तो एक जंतू आहे. पण आपण त्याला हरवू शकतो.” तो हसला. अशा छोट्या प्रसंगातून मी समजलो की, जीवनात कठीण वेळ येतात. पण धैर्याने सामोरे जायचं. कोरोना व्हायरस मुळे मी डॉक्टर होण्याचं स्वप्न पाहिलं. लोकांना मदत करायची.
शेवटी, कोरोना व्हायरस मराठी निबंध लिहिताना मला वाटतं, हा फक्त आजार नाही. तो एक धडा आहे. आपण सगळे मिळून मजबूत होऊ. मुलांनो, काळजी घ्या. हात धुवा, मास्क घाला आणि एकमेकांना प्रेम करा. कोरोना गेला, पण त्याच्या आठवणी राहिल्या. त्या आठवणींनी मी चांगला माणूस होईन. धन्यवाद!