Dhwani Pradushan Nibandh Marathi: ध्वनी प्रदूषण मराठी निबंध

Dhwani Pradushan Nibandh Marathi: ध्वनी प्रदूषण हे एक मोठे समस्या आहे. मी लहान असताना, गावात आजोबांच्या घराबाहेर बसून पक्ष्यांची गाणी ऐकायचो. आवाज इतके शांत आणि मधुर वाटायचे की मी तासंतास ऐकत राहायचो. पण आता शहरात राहतो तेव्हा गाड्यांच्या हॉर्न, कारखान्यांच्या मशीन आणि लाऊडस्पीकरमुळे कान दुखतात आणि डोके जड होते. हे ध्वनी प्रदूषण आहे. हे मराठी निबंध मी माझ्या मनातील भावनांसह लिहितो आहे. जेणेकरून तुम्हालाही हे पटेल आणि आपण आवाज कमी करण्यासाठी काही तरी करू. ध्वनी हे जीवनाचा भाग आहे, पण जास्त झाला तर तो विषासारखा होतो.

हे पण वाचा:- Maze Avadte Phool Nibandh in Marathi: माझे आवडते फूल मराठी निबंध

मी बालपणी आजोबांसोबत गावात फिरायचो. आजोबा सांगायचे, “बाळा, शांतता ही देवाची देणगी आहे. तिला जप.” एकदा आजोबांनी एक किस्सा सांगितला. त्यांच्या वेळी गावात फक्त बैलगाड्या आणि लोकांच्या बोलण्याचे आवाज असायचे. सगळे लोक शांतपणे काम करायचे. पण एकदा गावात मोठा उत्सव आला आणि लाऊडस्पीकर लावले. रात्रभर गाणी वाजली. पक्षी उडून गेले आणि लोकांना झोप येईना. आजोबा आणि गावकरी मिळून आयोजकांना समजावले. ते म्हणाले, “हे ध्वनी प्रदूषण आहे. जास्त आवाज कान खराब करतो.” हे ऐकून मला वाटले, ध्वनी प्रदूषण कसे होते? मुख्य कारण म्हणजे वाहनांचे हॉर्न आणि इंजिन. ते रस्त्यावर सतत वाजतात. माझ्या मित्राने सांगितले की त्याच्या शहरात कारखान्यांच्या मशीन आणि बांधकामाच्या आवाजाने सगळी हवा भरली आहे. मी शाळेत शिकलो की उत्सवातील लाऊडस्पीकर आणि एअरपोर्टजवळील विमानांचा आवाजही ध्वनी प्रदूषण वाढवतो. एकदा घरात छोटा प्रसंग घडला. मी आणि माझी बहिण अभ्यास करत होतो. शेजारच्या घरात लग्नाचा डीजे वाजला. आवाज इतका जोरात की आम्ही अभ्यास करू शकलो नाही. आईने मला समजावले, “हे ध्वनी प्रदूषण आहे. आवाज कमी ठेवायला सांग.” हे ऐकून मला समजले की छोट्या उत्सवांमधूनही ध्वनी प्रदूषण सुरू होते.

ध्वनी प्रदूषणाचे परिणाम खूप वाईट आहेत. मी शाळेत एक नाटक केले होते. त्यात मी पक्षी होतो आणि जोराच्या आवाजाने मी ऐकू शकत नव्हतो. सगळे मुलं हसले, पण शिक्षक म्हणाले, “हे खरे आहे. जास्त आवाजाने लोकांना कानाचे रोग, डोके दुखी आणि तणाव होतो.” माझ्या मैत्रिणीने सांगितले की तिच्या आजीच्या शहरात ध्वनी प्रदूषणामुळे लोकांना झोप येत नाही आणि रक्तदाब वाढतो. मी एकदा आजीला विचारले, “आजी, तुझ्या वेळी ध्वनी प्रदूषण नव्हते का?” आजी हसल्या आणि म्हणाल्या, “कमी होते. आम्ही उत्सवात फक्त ढोल वाजवायचो. पण आता लाऊडस्पीकर वाढले आणि आवाज वाढला.” आजीचा किस्सा आठवला. त्या लहान असताना, एकदा गावात मोठा कारखाना उघडला. त्याच्या मशीनचा आवाज इतका जोरात की पक्षी गाणी म्हणणे बंद झाले आणि लोक आजारी पडले. सगळे गाव दुखी झाले. हे पाहून मला वाटते, ध्वनी प्रदूषण पर्यावरणाला हानी पोहोचवते. प्राणी आणि पक्षी घाबरतात, त्यांचे घरटे सोडतात. माझ्या बालपणीच्या आठवणीत, मी आणि मित्र पार्कात खेळायचो. पण आता तिथेही गाड्यांचा आवाज येतो आणि खेळायला मजा येत नाही. पक्षी येत नाहीत, शांतता नसते.

हे पण वाचा:- Plastic Pradushan par Nibandh in Marathi: प्लास्टिक प्रदूषण निबंध मराठी

ध्वनी प्रदूषण रोखण्यासाठी आपण काय करू शकतो? मी शाळेत एक प्रकल्प केला. त्यात मी आवाज कमी करण्याबद्दल लिहिले. वाहनांना सायलेन्सर लावणे आणि कारखान्यांना आवाज नियंत्रण यंत्र लावणे. माझ्या मित्राने सांगितले की त्याच्या घरात ते टीव्ही कमी आवाजात पाहतात. उत्सवात लाऊडस्पीकर कमी वेळ वापरतात. हे छोटे उपाय आहेत. एकदा घरात आईने मला सांगितले, “राम, तू अभियानात भाग घे.” मी आणि माझी बहिण मिळून शाळेत “शांतता अभियान” केले. पोस्टर्स लावले, लोकांना सांगितले की हॉर्न कमी वाजवा. मजा आली आणि मला वाटले, हे ध्वनी प्रदूषण रोखण्यासाठी चांगले आहे. आजोबा म्हणायचे, “निसर्गाशी मैत्री कर. उत्सवात नैसर्गिक संगीत वापर.” मी शाळेत मित्रांसोबत एक मोर्चा काढला. सगळे मिळून “शांतता वाचवा” म्हणत फिरलो. शिक्षक म्हणाले, “तुम्ही पर्यावरण वाचवता आहात.” हे ऐकून खूप आनंद झाला. ध्वनी प्रदूषण मराठी निबंध सांगतो की सरकारही मदत करू शकते. आवाजावर मर्यादा घालणे, दंड देणे. पण आपण प्रत्येकाने सुरुवात करू. घरातून, शाळेतून. मी आणि माझे मित्र आता पार्कात जाऊन शांतपणे खेळतो. एकदा एक मित्र म्हणाला, “चला, पक्ष्यांची गाणी ऐकू.” सगळे हसले आणि म्हणाले, “हो, हे ध्वनी प्रदूषण कमी करेल.”

शेवटी, ध्वनी प्रदूषण हे गंभीर आहे, पण आपण मिळून ते रोखू शकतो. मी माझ्या बालपणीच्या आठवणी आणि आजोबांच्या किस्स्यांमधून शिकलो की शांतता जपली तर आयुष्य सुंदर होते. चला, आजपासूनच छोटे बदल करू. हॉर्न कमी वाजवू, आवाज कमी ठेवू आणि शांतता पसरवू. मला वाटते, हे करून आपण एक शांत आणि आनंदी जग बनवू. ध्वनी प्रदूषण मराठी निबंध तुम्हाला प्रेरणा देईल. धन्यवाद!