Maza Avadta Khel Badminton in Marathi: खेळ म्हटला की माझ्या डोळ्यासमोर लगेच बॅडमिंटनचे रॅकेट आणि तो हलकासा शटल येतो. माझा आवडता खेळ बॅडमिंटन आहे. हा खेळ खेळताना मनात एक वेगळीच मजा येते. शटल हवेत उडतो, रॅकेटने मारतो आणि तो परत येतो – ही सगळी गोष्ट इतकी उत्साहपूर्ण असते की वेळ कसा जातो ते कळतच नाही. मी लहान असल्यापासून हा खेळ खेळतो आणि आजही तो मला सर्वात जास्त आवडतो.
मला आठवते, मी पाच-सहा वर्षांचा असताना आमच्या घरासमोर मोठे अंगण होते. तिथे मी आणि माझा मोठा भाऊ रोज संध्याकाळी बॅडमिंटन खेळायचो. भाऊ मजबूत मारायचा आणि मी धडपडत पळत शटल परत मारायचो. कधी कधी शटल झाडावर जाऊन अडकायचा. मग आम्ही दोघे मिळून काठी घेऊन तो काढायचो. त्या वेळी हसणे-खेळणे आणि थोडेसे रागावणेही असायचे. पण खेळ संपला की आम्ही पुन्हा चांगले मित्र होऊन जायचो. त्या बालपणीच्या आठवणी आजही मला हसू येतं.
Mazya Ayushyatil Avismarniya Kshan Nibandh: माझ्या आयुष्यातील अविस्मरणीय क्षण निबंध
शाळेतही बॅडमिंटन खेळायला खूप मजा येते. आमच्या शाळेच्या मैदानावर दर गुरुवारी खेळाचा तास असतो. मी आणि माझे मित्र – रोहन, सानिका आणि प्रियांका – एक टीम बनवतो. आम्ही दोन-दोन असे गट पाडतो आणि जोरदार सामना करतो. गेल्या वर्षी शाळेच्या स्पर्धेत मी आणि रोहनने दुसरे बक्षीस जिंकले होते. शटल जलद मारला की सगळे टाळ्या वाजवतात. त्या वेळी मनात खूप अभिमान वाटतो. माझी मैत्रीण सानिका खूप चांगली खेळते. ती म्हणते, “बॅडमिंटन खेळल्याने आपण हसतमुख राहतो आणि चांगले मित्रही मिळतात.” तिचे हे बोलणे खरे आहे.
आजीकडेही बॅडमिंटनचे किस्से ऐकायला मजा येते. आजी सांगते की तिच्या लहानपणी गावात बॅडमिंटन नव्हते, पण त्या वेळी त्या लाकडी रॅकेट बनवून खेळायच्या. आजी म्हणते, “मी आणि माझ्या बहिणी रोज संध्याकाळी खेळायचो. खेळल्याने शरीर तर तंदुरुस्त राहायचे, पण मनही प्रसन्न राहायचे.” आजीचे ते किस्से ऐकले की मला वाटते की हा खेळ किती जुना आणि किती चांगला आहे. आजी आता खेळत नाही, पण आम्ही खेळताना ती दूरून बघते आणि हसते.
बॅडमिंटन खेळायचे आणखी एक कारण म्हणजे तो खूप सोपा आणि मजेदार आहे. यासाठी फार मोठे मैदान लागत नाही. घरासमोरच्या अंगणात किंवा शाळेच्या छोट्या जागेतही खेळता येतो. रॅकेट आणि शटल एवढेच लागते. हा खेळ खेळल्याने आपले शरीर चपळ होते. पाय जलद पळतात, हात मजबूत होतात आणि डोळेही चांगले काम करतात. शिवाय एकाग्रता वाढते. शटल कुठे जाणार हे लगेच समजायला हवे. त्यामुळे अभ्यासातही लक्ष लागते. मी जेव्हा अभ्यासाला कंटाळतो तेव्हा थोडावेळ बॅडमिंटन खेळतो आणि मग पुन्हा अभ्यासाला बसतो. खेळल्याने मन ताजे होते.
मला बॅडमिंटन आवडण्याचे सर्वात मोठे कारण म्हणजे तो मला आनंद देतो. खेळताना सगळे दुःख विसरतो. मित्रांसोबत हसतो, खेळतो आणि नवीन गोष्टी शिकतो. हा खेळ खेळल्याने आपण कधीही एकटे पडत नाही. नेहमी कोणी तरी सोबतीला असतो. भारतातही बॅडमिंटन खूप प्रसिद्ध आहे. सायना नेहवाल आणि पी. व्ही. सिंधू यांनी ऑलिंपिकमध्ये पदके जिंकली आहेत. त्यांचे खेळ बघितले की मलाही मोठे खेळाडू व्हायचे वाटते.
शेवटी एवढेच सांगतो की प्रत्येकाने बॅडमिंटन नक्की खेळावा. हा माझा आवडता खेळ बॅडमिंटन आहे आणि तो तुमचा ही आवडता खेळ होईल याची मला खात्री आहे. रोज थोडावेळ खेळा, मजा करा आणि निरोगी राहा. खेळत राहा, हसत राहा!
3 thoughts on “Maza Avadta Khel Badminton in Marathi: माझा आवडता खेळ बॅडमिंटन निबंध”