Mi Sainik Boltoy Nibandh in Marathi: नमस्कार मुलांनो! मी सैनिक बोलतोय. हो, तुमच्यासारखाच एक साधा माणूस. पण माझं काम थोडं वेगळं आहे. मी आपल्या भारतमातेचं रक्षण करतो. तुम्ही शाळेत जाता, खेळता, हसता, गाणी म्हणता… ते सगळं शांततेत व्हावं म्हणून मी सीमेवर उभा असतो.
लहानपणी मीही तुमच्यासारखाच होतो. माझीही एक छोटीशी शाळा होती. सकाळी आई माझा डबा भरून द्यायची. बाबा मला सायकलवरून शाळेत सोडायचे. मला क्रिकेट खेळायला खूप आवडायचं. एकदा आमच्या शाळेत स्वातंत्र्यदिनाचा कार्यक्रम होता. त्या दिवशी आमच्या गावातले एक आजोबा मंचावर उभे राहून सैनिकांच्या शौर्याच्या गोष्टी सांगत होते. त्यांनी सांगितलं, “सैनिक थंडी-उन्हाची पर्वा न करता देशासाठी उभा असतो.” ते ऐकून माझ्या मनात एक ठिणगी पडली. तेव्हाच ठरवलं, मोठा झाल्यावर मी सैनिक होणार.
माझी आजी मला नेहमी म्हणायची, “बाळा, देशासाठी काहीतरी मोठं कर.” तिच्या गोष्टींमध्ये नेहमी शूर वीर असायचे. कधी छत्रपती शिवाजी महाराजांचा उल्लेख यायचा, तर कधी स्वातंत्र्यसैनिकांचा. त्या गोष्टी ऐकून माझं मन धाडसी व्हायचं. शाळेत मी धावण्याच्या स्पर्धेत भाग घ्यायचो. मित्र म्हणायचे, “तू खूप वेगाने धावतोस.” तेव्हा मला वाटायचं, हे धावणं एक दिवस देशासाठी उपयोगी पडेल.
आज मी सीमेवर उभा आहे. इथे खूप थंडी असते. कधी कधी बर्फ पडतो. हात गोठतात. पण मन मात्र गरम असतं. कारण मला माहित आहे, माझ्या मागे माझा देश उभा आहे. माझं कुटुंब आहे. माझी आई रोज देवाकडे प्रार्थना करते. तिचा आवाज मला इथेही ऐकू येतोय असं वाटतं.
कधी कधी मला माझं घर खूप आठवतं. आईचा गरम गरम चहा, बाबांचे सल्ले, बहिणीची भांडणं, मित्रांसोबतचा क्रिकेटचा सामना… सगळं डोळ्यासमोर येतं. पण मी डोळ्यातलं पाणी पुसतो आणि पुन्हा सज्ज होतो. कारण मी सैनिक आहे. माझ्यासाठी देश प्रथम आहे.
तुम्ही कदाचित विचार कराल, “सैनिकांना भीती वाटत नाही का?” वाटते ना! मीही माणूसच आहे. मला माझ्या कुटुंबाची काळजी वाटते. पण धैर्य म्हणजे भीती नसणे नाही. धैर्य म्हणजे भीतीवर मात करणे. हे मला माझ्या प्रशिक्षणाने शिकवलं. आम्ही एकमेकांचे मित्र असतो. एकमेकांना मदत करतो. आमच्यात खूप घट्ट मैत्री असते. जशी तुमची शाळेत असते, तशीच आमची इथे.
Majha Avadta Rutu Unhala Marathi Nibandh: माझा आवडता ऋतू उन्हाळा मराठी निबंध
मी सैनिक बोलतोय निबंध मराठी या विषयातून तुम्हाला एकच सांगायचं आहे – देशप्रेम मोठं असतं. पण देशप्रेम म्हणजे फक्त सीमेवर उभं राहणं नाही. तुम्ही मन लावून अभ्यास केला, चांगले नागरिक झालात, नियम पाळले, तर तेही देशसेवाच आहे. शिक्षकांचा आदर करा. आई-वडिलांचे ऐका. मित्रांशी प्रेमाने वागा. हीच खरी सुरुवात आहे.
जेव्हा तुम्ही शाळेत राष्ट्रगीत म्हणता, तेव्हा मी इथे सीमेवर ताठ उभा राहून सलामी देतो. आपलं नातं असंच आहे. तुम्ही अभ्यास करा, स्वप्नं बघा, मोठे व्हा. कदाचित तुमच्यापैकी कोणी डॉक्टर होईल, कोणी शिक्षक, कोणी शास्त्रज्ञ… आणि कदाचित कोणी सैनिकही होईल.
शेवटी पुन्हा एकदा सांगतो – मी सैनिक बोलतोय. माझं आयुष्य कठीण आहे, पण अभिमानाने भरलेलं आहे. माझ्या देशासाठी जगणं हीच माझी सर्वात मोठी कमाई आहे. तुम्हीही तुमच्या मनात देशप्रेमाची ज्योत जिवंत ठेवा. कारण उद्याचा भारत तुमच्या हातात आहे.