Mi Shetkari Boltoy Nibandh in Marathi: नमस्कार माझ्या प्रिय मित्रांनो आणि शिक्षकांनो! आज मी शेतकरी बोलतोय. होय, मी एक साधा शेतकरी आहे. माझ्या छोट्या शेतात मी भात, कापूस आणि भाज्या पिकवतो. सकाळी सूर्य उगवताच मी शेतात जातो. हातात नांगर, डोळ्यात स्वप्न आणि मनात खूप प्रेम. आज मी तुम्हाला माझ्या खऱ्या आयुष्याची गोष्ट सांगणार आहे. ही गोष्ट ऐकून तुम्हाला माझ्यासारखंच शेतीचं प्रेम वाटेल, हे मला माहीत आहे.
मी लहान असताना आजोबांच्या शेतात खूप वेळ घालवायचो. आजोबा सकाळी लवकर उठायचे आणि मला हाक मारायचे, “अरे बेटा, चला शेतात!” मी त्यांच्याबरोबर जायचो. आजोबा मला सांगायचे, “शेती ही आपली माता आहे. तिला पाणी दिलं की ती आपल्याला अन्न देते.” एकदा मी फक्त पाच वर्षांचा होतो. पावसाळ्यात शेतात पाणी साचलं होतं. मी छोट्या पायांनी पाण्यात उडी मारली आणि आजोबांना हसवत होतो. आजोबा माझ्या डोक्यावर हात फिरवून म्हणाले, “तू मोठा झाल्यावर चांगला शेतकरी होशील.” ती आठवण आजही मला हसवते आणि डोळे भरून येते.
घरीही छोटे-छोटे प्रसंग घडायचे. आई सकाळी शेतातून ताजी भाजी आणायची. मी आणि माझी बहिण ती भाजी स्वच्छ करायचो. बाबा शेतात राबत असताना थकून घरी यायचे. मी त्यांना पाण्याचा ग्लास द्यायचो आणि विचारायचो, “बाबा, आज काय पिकलं?” बाबा हसून सांगायचे, “तुझ्या हातचा स्पर्श असला की सगळं चांगलं पिकतं.” एकदा रात्री वीज गेली. आम्ही सगळे कंदिलाच्या उजेडात बसलो आणि आईने शेतातील गोष्टी सांगितल्या. त्या रात्री मी मनात ठरवलं की मी कधीही शेती सोडणार नाही.
शाळेतही माझ्या शेतीशी संबंधित मजेदार प्रसंग घडले. माझा मित्र राहुल शनिवारी माझ्या घरी यायचा. आम्ही दोघे शेतात जायचो. राहुलला बैलांना चारा द्यायला खूप आवडायचं. तो म्हणायचा, “अरे, तुझ्या शेतात इतकं मजा येतं! माझ्या घरात तर फक्त पुस्तकं आहेत.” एकदा शाळेच्या निबंध स्पर्धेत मी “शेतकरी माझा आदर्श” असा निबंध लिहिला. शिक्षकांनी तो वाचून सांगितलं, “तू खरोखर शेतकऱ्याचा मुलगा आहेस!” त्या दिवशी मला खूप अभिमान वाटला. माझ्या मैत्रिणींनाही शेतातील फुलं आणून दाखवायचो. त्या म्हणायच्या, “तुझ्या शेतातले फूल सगळ्यात सुंदर असतात!”
Shetkari Jagacha Poshinda Nibandh: शेतकरी जगाचा पोशिंदा निबंध
मित्रांनो, शेतीत कधी आनंद तर कधी थोडा कष्ट येतो. पण जेव्हा पीक तयार होतं तेव्हा सगळं दुःख विसरून जातं. आम्ही सगळे कुटुंब शेतात जाऊन धान्य कापतो. आई-बाबा, मी आणि आजी-आजोबा एकत्र गाणी म्हणत काम करतो. त्या वेळी वाटतं की जगात सगळ्यात मोठा आनंद हाच आहे. कधी पाऊस कमी पडला तरी आम्ही एकमेकांना धीर देतो. “पुढच्या वर्षी चांगलं होईल,” असं म्हणतो. शेती शिकवते की कष्ट केल्याशिवाय यश मिळत नाही. आणि हे शिकवणं किती सोपं आणि खरं आहे!
आज मी शेतकरी बोलतोय तेव्हा मला तुम्हा सर्वांना सांगायचं आहे की शेतकरी म्हणजे फक्त शेतात काम करणारा नव्हे. तो आपल्या देशाचा आधार आहे. तुम्ही शाळेत बसून अभ्यास करता, तेही शेतकऱ्यांमुळेच शक्य आहे. कारण अन्न तर शेतकऱ्यांमुळे येतं ना! तुम्हीही कधी शेतात या. एक दिवस शेतात काम करून बघा. त्या मातीचा स्पर्श तुम्हाला कधीही विसरता येणार नाही.
मला माझ्या शेतीचा अभिमान आहे. बालपणी आजोबांकडून शिकलेला तो धडा आज मी तुम्हाला देतोय. शेती करा, शेतकऱ्यांचा आदर करा आणि मातीशी प्रेम ठेवा. मी शेतकरी बोलतोय आणि मनापासून सांगतोय – शेती हीच खरी श्रीमंती आहे! तुम्हीही एक दिवस मोठे होऊन शेतकरी व्हा किंवा शेतकऱ्यांना मदत करा. धन्यवाद! जय जवान, जय किसान!