Savitribai Phule Jayanti Bhashan Marathi: सावित्रीबाई फुले जयंती भाषण मराठी

Savitribai Phule Jayanti Bhashan Marathi: नमस्कार! आदरणीय मुख्याध्यापक महोदय, प्रिय शिक्षकवृंद आणि माझ्या प्रिय मित्रांनो – इयत्ता पहिली ते दहावीपर्यंतच्या सर्व छोट्या-मोठ्या सुप्रिया, रिया, राहुल आणि अजिंक्यांनो…

आज आपल्या शाळेच्या सभागृहात एक खास दिवस आहे. हा दिवस आहे सावित्रीबाई फुले जयंतीचा. होय, सावित्रीबाई फुले जयंती भाषण मराठीत सांगताना मला खूप आनंद होतोय, कारण त्यांच्या कथा ऐकून आपल्या सर्वांच्या मनात एक छोटीशी क्रांती जागते. सावित्रीबाई कोण? त्या होत्या एका सामान्य गावठी मुली, जिच्या हिम्मतीने आज आपल्या शाळेतली प्रत्येक मुलगी बसून शिकतेय. चला, त्यांच्या आयुष्याची छोटीशी गोष्ट ऐकूया, जणू आपल्या आजोबांच्या कथा ऐकत असावी तशी.

हे पण वाचा:- Swami Vivekananda Bhashan Marathi: स्वामी विवेकानंद मराठी भाषण

सावित्रीबाईंचा जन्म झाला ३ जानेवारी १८३१ रोजी, साताऱ्याजवळील नायगाव या छोट्याशा गावात. त्या वेळी मुलींना शाळेत जाणे म्हणजे स्वप्नच होते. गावकऱ्यांना वाटायचं, “मुली म्हणजे घर सांभाळणारी, शिकण्याची गरज काय?” पण सावित्रीबाईंचे लग्न झाले ज्योतिराव फुले यांच्याशी. ज्योतिराव हे खूप शिकलेले आणि क्रांतिकारी होते. त्यांनी सावित्रीबाईंना घरीच शिकवलं. वाचन, लेखन, गणित – सगळं! कल्पना करा, आपण जसं घरी आई-बाबांना विचारतो तसं, सावित्रीबाई ज्योतिरावांना म्हणाल्या, “मला शिकव की!” आणि त्यांनी शिकवलं. मग काय? १८४८ साली पुण्यात भारतातील पहिली मुलींची शाळा सुरू केली. पहिल्या दिवशी फक्त ९ मुली! पण सावित्रीबाई त्या शाळेच्या पहिल्या शिक्षिका झाल्या.

मित्रांनो, ही गोष्ट ऐकून आपल्याला कसं वाटतं? मला वाटतं, जणू माझ्या मनात एक छोटीशी आग पेटते. एकदा सावित्रीबाई शाळेत जात होत्या, तेव्हा गावकऱ्यांनी दगड मारले. का? कारण ते म्हणत होते, “मुली शिकू नयेत!” पण सावित्रीबाई थांबल्या नाहीत. त्या म्हणाल्या, “जर दगड मारणाऱ्यांना दुखत असेल, तर मला तरी काय हरवू?” आणि त्या चालत गेल्या. हा छोटासा किस्सा मला आठवतो, जेव्हा मी लहान असताना शाळेत जाताना माझ्या मैत्रिणीला इतर मुले चिडवायची. ती रडायची, पण मी म्हणायचो, “चल, आपण शिकू या, एक दिवस ते समजतील.” सावित्रीबाईंप्रमाणे तिनेही हार मानली नाही. आज ती डॉक्टर आहे! असेच छोटे-छोटे किस्से आपल्या रोजच्या आयुष्यात असतात, ज्यामुळे आपण मजबूत होतो.

सावित्रीबाई फुले जयंती भाषण मराठीत सांगताना मी एक गोष्ट विसरू शकत नाही – त्यांचं हृदय किती मोठं होतं! त्या केवळ शिक्षिका नव्हत्या, तर समाजसुधारक होत्या. विटाळकर स्त्रियांसाठी आश्रम सुरू केला, जातिभेदाविरुद्ध लढल्या. एकदा, महाराष्ट्रात दुष्काळ पडला तेव्हा त्या पुण्यात अनाथ मुलांसाठी रोटी वाटल्या. कल्पना करा, स्वतः भुकेली असूनही दुसऱ्याला खायला देतात! हे ऐकून माझ्या डोळ्यांत पाणी येतं. आपल्या आई-वडिलांसारखे त्या होत्या – नेहमी दुसऱ्याचा विचार करणाऱ्या. आणि कवयित्री होत्या! त्यांची कविता वाचली तर मन भरून येतं: “जाग, जाग! उद्या तुझे उजेडले पाहिजे!” म्हणजे, जागा हो, कारण उद्या तुझे दिवस उजळले पाहिजेत!

हे पण वाचा:- Savitribai Phule Jayanti Nibandh: सावित्रीबाई फुले जयंती निबंध

प्रिय मित्रांनो, आज सावित्रीबाई फुले जयंती आहे, म्हणून आपण फक्त गोष्टी सांगून थांबू नका. आपण त्यांचं अनुसरण करूया. मुली-मुलं दोघंही समान. शाळेत येऊन शिका, मैत्री करा, आणि जर कोणी चिडवला तर हसून म्हणा, “मी सावित्रीबाईप्रमाणे मजबूत आहे!” मला आठवतं, माझ्या शाळेच्या एका मैत्रिणीने सावित्रीबाईंच्या नावाने एक छोटीशी ग्रंथालय सुरू केलं. तिथे रोज १० मुलं येतात. असंच आपणही करूया – छोट्या गोष्टींमधून मोठी क्रांती!

शेवटी, सावित्रीबाई फुले जयंतीच्या हार्दिक शुभेच्छा! जय हिंद! जय भारत! धन्यवाद.