Savitribai Phule Jayanti Nibandh: आज सावित्रीबाई फुले जयंती आहे. शाळेत सकाळीच सगळे मित्र-मैत्रिणींनी रंगीत फुले घेऊन एकत्र जमलो. आम्ही सर्वजण हातात छोटे-छोटे फुलांचे हार घेऊन त्यांच्या प्रतिमेच्या पायाशी ठेवले. हृदयात एक वेगळीच उमेद जागी झाली. सावित्रीबाई फुले जयंती निबंध लिहिताना मला वाटतं, त्यांच्याबद्दल बोलणं म्हणजे आपल्या मनातील त्या ज्योतीला उजळणं. त्या फक्त एक महिला नव्हत्या, तर आमच्या सारख्या मुलींच्या स्वप्नांना पंख देणारी आई होत्या. मला आठवतं, गेल्या वर्षी जयंतीला आम्ही शाळेत एक छोटासा नाटक केला. मी सावित्रीबाईंची भूमिका केली आणि माझ्या मैत्रिणीने ज्योतिबा काका सांगितले. त्या दिवशी सगळ्यांना त्यांच्या धैर्याची कहाणी ऐकून डोळे भरून आले.
हे पण वाचा:- Swami Vivekananda Bhashan Marathi: स्वामी विवेकानंद मराठी भाषण
माझ्या घरात सावित्रीबाई फुले जयंती हा दिवस खास असतो. आजोबा नेहमी सांगतात, “बाळा, सावित्रीबाईंनी आपल्या काळात किती कठीणाई सहन केल्या!” एकदा आजोबांनी आपल्या बालपणाची आठवण सांगितली. त्यांचे गावात सावित्रीबाईंची शाळा नव्हती, पण आजोबांच्या आईला लपून-छपून वाचन शिकवलं जायचं. “त्या काळात मुलींना शाळेत जाणं म्हणजे मोठं पाऊल असायचं,” असं ते म्हणतात. मला ते ऐकून हसू येतं आणि रडू येतं. आजोबा सांगतात की, सावित्रीबाईंचा जन्म ३ जानेवारी १८३१ रोजी साताऱ्याजवळील नायगावात झाला. त्या लहान असतानाच त्यांचं लग्न ज्योतिबा फुलेंबरोबर झालं. ज्योतिबा काका हे त्यांचे खरं प्रेरणास्रोत होते. त्यांनी सावित्रीबाईंना स्वतः शिकवलं. आणि मग, १८४८ मध्ये पुण्यात पहिली मुलींची शाळा सुरू केली. किती धाडस! लोक हसत, शिवीगाळ करत, दगड मारत, पण सावित्रीबाई थांबल्या नाहीत. त्यांना पाहून मला वाटतं, मीही कधीही हार मानणार नाही.
शाळेत सावित्रीबाई फुले जयंती निबंध लिहिण्याची स्पर्धा असते. गेल्या महिन्यात माझ्या मैत्रिण सोनालीने एक छोटासा प्रसंग सांगितला. ती म्हणाली, “माझ्या आजीला सावित्रीबाईंच्या शाळेत जाणं परवानगी नव्हती, पण त्या लपून जाऊन वाचत होत्या. आजी सांगतात की, सावित्रीबाईंनी विधवांना, गरीब मुलींना शिकवणं म्हणजे देवासारखं काम होतं.” मी आणि सोनाली आम्ही दोघीही त्या दिवशी शाळेच्या मैदानात बसून त्यांच्या कविता वाचल्या. सावित्रीबाईंनी ‘काव्यफुले’ नावाची कविता लिहिली. त्यात त्या म्हणतात की, शिक्षण हे प्रत्येक मुलाचे हक्क आहे. मला आठवतं, एकदा मी शाळेत उशिरा पोहोचले आणि शिक्षिका मैडम म्हणाल्या, “सावित्रीबाईंप्रमाणे धैर्याने ये!” त्या छोट्या प्रसंगाने माझ्या मनात त्यांच्याबद्दल आदर वाढला. त्यांनी केवळ शाळा उघडल्या नाहीत, तर बालविवाह थांबवले, सती प्रथा विरुद्ध लढल्या. दुष्काळात तर त्या स्वतः प्लेग रुग्णांना मदत करत होत्या. १० मार्च १८९७ रोजी त्यांचा मृत्यू झाला, पण त्यांचे विचार आजही जिवंत आहेत.
हे पण वाचा:- Marathi ase Aamchi Mayboli Nibandh: मराठी असे आमची मायबोली निबंध
सावित्रीबाई फुले जयंती निबंध संपवताना मला वाटतं, त्या आपल्याला म्हणताहेत की, “बाळांनो, शिका आणि इतरांना शिकवा.” आज आम्ही शाळेत बसून वाचतो, खेळतो, पण त्यांच्याबद्दल विचार करतो तेव्हा कृतज्ञता वाटते. माझ्या मित्र रोहनला त्यांच्याबद्दल ऐकून वाटलं की, तोही मोठा होऊन शिक्षक होईल. आम्ही सर्वजण एकमेकांना आश्वासन दिलं की, सावित्रीबाईंच्या स्वप्नाप्रमाणे प्रत्येक मुलीला, मुलाला समान संधी मिळेल यासाठी प्रयत्न करू. त्यांची जयंती म्हणजे फक्त एक दिवस नाही, तर आपल्या हृदयातील शक्ती जागृत करण्याची संधी आहे. सावित्रीबाई फुले जयंती निबंध लिहून मी स्वतःला वचन देतो की, त्यांच्यासारखं धाडसी होईन. जय हिंद! जय सावित्रीबाई!
1 thought on “Savitribai Phule Jayanti Nibandh: सावित्रीबाई फुले जयंती निबंध”