Pustakache Atmavrutta Nibandh Marathi: नमस्कार! मी एक पुस्तक आहे. माझे नाव ‘छोट्या मुलांसाठी गोष्टी’ आहे. मी एका छोट्या गावातील छापखान्यात जन्मलो. त्या दिवशी मी खूप उत्सुक होतो. माझ्या पानांवर रंगीबेरंगी चित्रे आणि मजेदार गोष्टी लिहिलेल्या होत्या. मी विचार करत होतो, ‘आता मी कोणाच्या तरी हातात जाईन आणि त्याला आनंद देईन.’ हे माझे आत्मवृत्त आहे, ज्यात मी माझ्या आयुष्यातील प्रवास सांगणार आहे. हे मराठी निबंध मी माझ्या मनातील भावनांसह लिहितो आहे, जेणेकरून तुम्हालाही माझी कहाणी आवडेल.
हे पण वाचा:- Saur Urja Nibandh in Marathi: सौर ऊर्जा निबंध मराठी
मी जन्मलो तेव्हा छापखान्यात खूप गडबड होती. कामगार मला कागदावर छापत होते. माझ्या प्रत्येक पानावर शब्द आणि चित्रे येत होती. मी एका मोठ्या मशीनमध्ये गेलो आणि बाहेर आलो तेव्हा मी पूर्ण पुस्तक झालो होतो. माझ्या कव्हरवर एक सुंदर चित्र होते – एक छोटा मुलगा आणि त्याचा कुत्रा खेळताना. मी खूप आनंदी होतो. पण मग मला एका मोठ्या बॉक्समध्ये ठेवले आणि ट्रकमध्ये बसवले. ट्रक चालू झाला आणि मी शहरातील एका मोठ्या दुकानात पोहोचलो. तिथे मी इतर पुस्तकांसोबत रॅकवर उभा राहिलो. रोज लोक येत, मला पाहत, पण कोणी तरी मला घेईल याची वाट पाहत होतो.
एक दिवस एक छोटी मुलगी आली. तिचे नाव रिया होते. तिने मला पाहिले आणि तिच्या आईला म्हणाली, “आई, हे पुस्तक घेऊया ना? यात मजेदार गोष्टी आहेत.” आईने हो म्हणून मला विकत घेतले. मी खूप खुश झालो. आता मी रियाच्या घरी गेलो. रिया रोज मला उघडून वाचायची. तिच्या डोळ्यात आनंद दिसायचा. एकदा तिने मला तिच्या मैत्रिणीला दाखवले. “पाहा, या पुस्तकात एक गोष्ट आहे – एका छोट्या पक्ष्याची.” त्या मैत्रिणीनेही मला वाचले आणि हसली. मला वाटले, मी त्यांच्या आयुष्यात आनंद आणतो. पण कधी कधी रिया मला खूप जोरात उघडायची, त्यामुळे माझे एक पान फाटले. मी दुखी झालो, पण रियाने ते चिकटवले आणि म्हणाली, “सॉरी, पुस्तक दादा.” हे ऐकून मला हसू आले.
माझ्या आयुष्यात अनेक प्रसंग घडले. एकदा रिया मला शाळेत घेऊन गेली. तिथे शिक्षकांनी मला पाहिले आणि सगळ्या वर्गाला वाचून दाखवले. मुलं हसत होती, टाळ्या वाजवत होती. मी विचार केला, ‘मी फक्त एक पुस्तक नाही, मी शिक्षकही आहे.’ माझ्या बालपणीच्या आठवणीत, जेव्हा मी नवीन होतो, तेव्हा मी स्वप्न पाहायचो की मी जगभर फिरेन. आणि खरंच, रियाने मला तिच्या आजीला दिले. आजी गावात राहत होत्या. आजी रोज मला वाचायच्या आणि सांगायच्या, “माझ्या वेळी अशी पुस्तके नव्हती. आम्ही फक्त किस्से ऐकायचो.” आजीच्या किस्स्यात एक होता – त्या लहान असताना एक जुने पुस्तक त्यांना मिळाले होते. ते पुस्तक त्यांना नवीन जग दाखवायचे. मीही तसेच करतो, असं आजी म्हणाल्या. मला अभिमान वाटला.
पण आयुष्यात दुःखही येतात. एकदा आजीच्या घरी पाऊस आला आणि मी भिजलो. माझी पाने ओली झाली. मी खूप दुखी झालो. पण आजीने मला वाळवले आणि नवीन कव्हर लावले. “तू माझा मित्र आहेस,” त्या म्हणाल्या. मग मी परत रियाकडे आलो. रियाची छोटी बहीण आता मला वाचते. ती म्हणते, “दादा पुस्तक, तू मला शिकव.” मी तिला गोष्टी सांगतो – प्रामाणिकपणाची, मैत्रीची. माझ्या मित्र पुस्तकांसोबत मी एका लायब्ररीतही गेलो होतो. तिथे अनेक मुलं मला वाचतात. एक मुलगा म्हणाला, “हे पुस्तक मला डॉक्टर बनवेल.” मी हसलो, कारण मी ज्ञान देतो.
हे पण वाचा:- Maza Avadta Chhand Vachan Nibandh Marathi: माझा आवडता छंद वाचन मराठी निबंध
पुस्तक म्हणून माझे आयुष्य खूप रोमांचक आहे. मी कधी फाटतो, कधी भिजतो, पण तरी मी टिकतो. मी लोकांना स्वप्न दाखवतो, ज्ञान देतो. माझ्या आजोबा पुस्तकांचे किस्से ऐकले की, त्यांच्या वेळी पुस्तके हाताने लिहिली जायची. आता मी छापलेले आहे, पण भावना तीच. मी विचार करतो, मी अमर आहे. कारण मी वाचले जातो, शेअर केले जातो.
शेवटी, हे पुस्तकाचे आत्मवृत्त मराठी निबंध सांगतो की पुस्तके हे खजिना आहेत. मी तुम्हाला सांगतो, मला वाचा, मला जपा. मी तुमचा मित्र होईन, तुम्हाला नवीन जग दाखवेन. चला, आजपासून एक पुस्तक उघडा आणि त्यात हरवून जा. माझ्यासारखे प्रत्येक पुस्तक तुम्हाला प्रेरणा देईल. धन्यवाद!
6 thoughts on “Pustakache Atmavrutta Nibandh Marathi: पुस्तकाचे आत्मवृत्त निबंध मराठी”