Molkarin Bai chi Atmakatha Nibandh in Marathi: मी मोलकरिण आहे. माझं नाव सावित्री. मी एका छोट्याशा गावात राहते. सकाळी उठल्यापासून संध्याकाळपर्यंत मी दुसऱ्यांच्या घरात काम करते. घरांना झाडतं, भांडी घासतं, कपडे धुतं आणि स्वयंपाकही करते. माझ्या हातांना रोजच्या कामामुळे कठीण झाल्या आहेत, पण मनात अजूनही एक मऊपणा आहे.
मी लहानपणी माझ्या आई-वडिलांच्या घरात राहायचे. आम्ही गरीब होतो. बाबा शेतात काम करायचे आणि आई घरात. मी शाळेत जायचे. मला वाचायला आणि लिहायला फार आवडायचं. शिक्षिका मला नेहमी म्हणायच्या, “सावित्री, तू खूप हुशार आहेस.” पण घरात पैसे नव्हते. एक दिवस बाबांना आजार झाला. त्यांना औषधं आणावी लागली. मी शाळा सोडली आणि कामाला लागले. तेव्हा मी फक्त दहा वर्षांची होते.
पहिल्या दिवशी मी एका मोठ्या घरात कामाला गेले. घरातील बाई मला म्हणाल्या, “तू झाडू घे आणि अंगण स्वच्छ कर.” मी झाडू घेतला. अंगणात माती होती, पानं होती. मी झाडू मारत होते तेव्हा मला माझ्या शाळेतील मैत्रिणींची आठवण आली. त्या खेळत असतील, शिकत असतील. मी मात्र इथे काम करत होते. डोळ्यात पाणी आलं, पण मी दाबून टाकलं. काम करायचं होतं.
मला आजीची आठवण येते. आजी म्हणायच्या, “मुली, काम करताना कधी हार मानू नकोस. हात मेहनतीचे असावेत तरच जग सुंदर वाटतं.” आजी रोज सकाळी मला गोष्टी सांगायच्या. एकदा त्यांनी सांगितलं की, एका गरीब मुलीने मेहनत करून आपलं घर उभं केलं. मी त्या गोष्टीला खूप महत्त्व देत होते. आज मी स्वतःच त्या गोष्टीतल्या मुलीसारखी झाले आहे.
माझ्या घरात दोन मुलं आहेत. मुलगा शाळेत जातो आणि मुलगीही. मी त्यांना शिकवते. संध्याकाळी घरी आल्यावर मी त्यांना पाढे म्हणायला लावते. मुलगा म्हणतो, “आई, तू का शाळेत गेली नाहीस?” मी हसत म्हणते, “मी शाळेत गेले होते. आता तू जा. तू शिकशील तर मी सुखी होईन.” मुलगी मला आलिंगन देते आणि म्हणते, “आई, तू आमची सर्वात मोठी शिक्षिका आहेस.” तेव्हा मला खूप आनंद होतो.
एकदा मी एका घरात काम करत होते. तिथली छोटी मुलगी शाळेतून आली. तिच्या हातात एक निबंध होता. निबंधाचं शीर्षक होतं “माझी आई”. ती मला म्हणाली, “आत्या, तू माझ्या आईसारखीच आहेस. तूही खूप काम करतेस.” मी तिच्या डोक्यावर हात फिरवला. त्या क्षणी मला वाटलं, मी फक्त मोलकरिण नाही. मी एक आई आहे, एक शिक्षिका आहे आणि एक मेहनतीची स्त्री आहे.
काही लोक मला कमी लेखतात. ते म्हणतात, “ही फक्त काम करणारी बाई आहे.” पण मी त्यांना उत्तर देत नाही. मी फक्त काम करते. माझ्या हातांनी स्वच्छ केलेलं घर पाहून मला समाधान मिळतं. जेव्हा घरातील लोक म्हणतात, “सावित्रीबाई, आज घर खूप स्वच्छ दिसतंय,” तेव्हा माझा दिवस बनतो.
हे पण वाचा:- Bail Pola Nibandh in Marathi: बैल पोळा वर निबंध मराठी
मी कधी कधी रात्री विचार करते. मी शाळा सोडली होती, पण आता माझी मुलं शाळेत जातात. कदाचित एक दिवस माझी मुलगी मोठी होईल आणि म्हणेल, “आई, तू मेहनत केलीस म्हणून मी शिकू शकले.” तेव्हा माझं जीवन सार्थकी लागेल.
मोलकरिणीची आत्मकथा लिहिताना मला असं वाटतं की, मेहनत हीच खरी संपत्ती आहे. पैसा येतो-जातो, पण मेहनतीचा सन्मान कायम राहतो. मी आजही सकाळी उठते, कामाला जाते आणि संध्याकाळी घरी येते. माझ्या मुलांना शिकवते आणि झोपते. उद्या पुन्हा नवा दिवस येईल. नवं काम असेल. पण मी हार मानणार नाही.
माझ्या आयुष्यात अनेक कठीण दिवस आले. पण मी प्रत्येक दिवसाला हसत तोंड दिलं. कारण आजी म्हणायच्या, “हसणं हीच सर्वात मोठी ताकद आहे.” आज मी हसत-हसत काम करते. माझ्या हातांना कठीण झालं आहे, पण माझं मन अजूनही मऊ आहे. मी मोलकरिण आहे, पण मी माणूसही आहे. माझ्या भावना आहेत, माझ्या आठवणी आहेत आणि माझं स्वप्न आहे – माझ्या मुलांना चांगलं शिक्षण देण्याचं.
ही माझी आत्मकथा आहे. साधी, खरी आणि मेहनतीची. मी सावित्री. मी मोलकरिण. आणि मी अभिमानाने सांगते की, मी मेहनत करते.
1 thought on “Molkarin Bai chi Atmakatha Nibandh in Marathi: मोलकरिणीची आत्मकथा निबंध”