Ghadyal chi Atmakatha Nibandh Marathi: नमस्कार! मी एक घड्याळ आहे. हो, खरंच मी बोलतोय. तुम्ही मला भिंतीवर किंवा टेबलावर पाहता. माझ्या गोल चेहऱ्यावर काटे फिरतात. टिक-टिक असा आवाज करतो. आज मी माझी आत्मकथा सांगणार आहे. मला खूप काही आठवतंय. माझं आयुष्य वेळेशी जोडलेलं आहे. मी घड्याळ आहे, आणि मी नेहमी वेळ सांगतो.
मी जन्माला आलो एका मोठ्या कारखान्यात. तिथे खूप साऱ्या माणसांनी मला बनवलं. माझं खोड लाकडाचं किंवा धातूचं केलं. आत काटे आणि यंत्रणा बसवलं. मला रंग दिला, आकड्यांचं चक्र लावलं. शेवटी मला बॉक्समध्ये ठेवलं आणि दुकानात पाठवलं. तिथे एका कुटुंबाने मला विकत घेतलं. ते म्हणाले, “हे घड्याळ छान आहे. घरी आणूया.” मग मी त्यांच्या घरी आलो. भिंतीवर लावलं गेलो. तेव्हा मला खूप आनंद झाला. मी घड्याळाची आत्मकथा सांगतोय, आणि माझी सुरुवात अशी छान झाली.
Vargatil Falyache Atmakathan Nibandh: वर्गातील फळ्याचे आत्मकथन निबंध
घरी आल्यावर माझं काम सुरू झालं. सकाळी लवकर मी अलार्म वाजवतो. घरातले लहान मुलं उठतात. ते म्हणतात, “अरे, घड्याळ वाजलंय! शाळेला उशीर होईल.” मी त्यांना वेळेवर उठवतो. शाळेत जायला मदत करतो. आई-बाबा ऑफिसला जातात. ते माझ्याकडे पाहून घाई करतात. मला आठवतं, एकदा एक छोटी मुलगी रोज सकाळी मला म्हणायची, “घड्याळ काका, थोडं उशिरा वाज ना!” पण मी कधी उशिरा वाजवत नाही. वेळ तर नेहमी बरोबर असते ना? मी तिला हसवायचो टिक-टिक करून. ती शाळेत वेळेवर जायची आणि अभ्यास करायची. माझ्यामुळे ती हुशार झाली.
दिवसभरात खूप प्रसंग घडतात. दुपारी जेवणाची वेळ, संध्याकाळी खेळण्याची वेळ. मी सगळं सांगतो. आजोबा-आजी मला खूप आवडतात. ते संध्याकाळी माझ्याकडे पाहून म्हणतात, “आता आरतीची वेळ झाली.” मग ते पूजा करतात. मी त्यांच्या आयुष्यात साथ देतो. एकदा घरात पाहुणे आले होते. सगळे जेवायला बसले. मी वेळ सांगितली की जेवण तयार आहे. सगळे हसत-खिदळत जेवले. रात्री मी शांतपणे टिक-टिक करतो. घरातले झोपतात. मी जागतो आणि वेळेची काळजी घेतो. घड्याळाची आत्मकथा ही अशी आहे की मी कधी थकत नाही.
पण कधी कधी मला दुःखही होतं. एकदा घरातले सगळे फिरायला गेले. मी एकटा राहिलो. टिक-टिक करत होतो, पण कोणी माझ्याकडे पाहत नव्हतं. मला वाटलं, मी तरी काय उपयोग? पण जेव्हा ते परत आले, तेव्हा त्यांनी मला पाहिलं आणि म्हणाले, “अरे, किती वेळ झाला!” मग मला समाधान वाटलं. आणखी एकदा माझी बॅटरी संपली. मी थांबलो. घरात गोंधळ उडाला. मुले उशिरा उठली, शाळेला उशीर झाला. मग त्यांनी मला दुरुस्त केलं. मी पुन्हा चालू झालो. तेव्हा मला कळलं की लोकांना माझी खूप गरज आहे.
मी फक्त वेळ सांगत नाही, तर शिस्त शिकवतो. मुले माझ्यामुळे वेळेवर अभ्यास करतात, खेळतात, झोपतात. उत्सवात मी मदत करतो. दिवाळीत, गणेशोत्सवात सगळे माझ्याकडे पाहतात. मी घड्याळाची आत्मकथा सांगतोय, आणि मला अभिमान आहे की मी लोकांच्या आयुष्यात महत्त्वाचा आहे. वेळेचं मूल्य शिकवतो. जो वेळेवर असतो, तो यशस्वी होतो. माझ्या मित्रांना – इतर घड्याळांना – मी सांगतो, “नेहमी बरोबर चाला.”
शेवटी मी सांगतो, मी घड्याळ आहे आणि माझं आयुष्य वेळेशी जोडलेलं आहे. तुम्ही मला जपा, माझी काळजी घ्या. मी तुम्हाला नेहमी साथ देईन. वेळ वाया घालवू नका. अभ्यास करा, खेळा, मजा करा – पण वेळेवर! मी तुमची वाट पाहतोय, टिक-टिक करत.
1 thought on “Ghadyal chi Atmakatha Nibandh Marathi: घड्याळाची आत्मकथा मराठी निबंध”