Mi Jhad Boltoy Nibandh in Marathi: मी झाड बोलतोय. हो, तुमच्या शाळेच्या अंगणात उभं असलेलं तेच हिरवं झाड. रोज तुम्ही माझ्या सावलीत बसता, डबा खाता, खेळता आणि गप्पा मारता. पण कधी माझं मन ऐकलं आहे का? आज मी तुमच्याशी मनापासून बोलणार आहे. हा “मी झाड बोलतोय निबंध मराठी” माझी छोटीशी गोष्ट आहे.
माझा जन्म एका छोट्याशा बियाण्यातून झाला. एके दिवशी पावसाळ्यात माती ओलसर झाली होती. एका चिमणीने ते बियाणं इथे टाकलं. सूर्याने ऊब दिली. पावसाने पाणी दिलं. हळूहळू मी डोकं वर काढलं. अगदी लहान होतो तेव्हा मला खूप भीती वाटायची. एखादं जनावर चुकून पाय देईल की काय, अशी भीती. पण तुमच्या शाळेतील एका काकांनी माझ्या भोवती छोटंसं कुंपण घातलं. तेव्हा मला खूप आनंद झाला.
हळूहळू मी मोठा होत गेलो. माझ्या फांद्या वाढल्या. पानं दाट झाली. उन्हाळ्यात तुमच्या डोक्यावर कडक ऊन पडतं, तेव्हा मी तुम्हाला गार सावली देतो. तुम्ही माझ्या खोडाला टेकून गोष्टी सांगता. काही मुलं माझ्यावर चढायचा प्रयत्न करतात. मी त्यांना सावध करतो. कारण मला त्यांना दुखापत व्हावी असं वाटत नाही.
मला अजूनही आठवतं, एकदा शाळेत वृक्षारोपण दिन साजरा झाला होता. तुमचे शिक्षक म्हणाले, “झाडे लावा, झाडे जगवा.” त्या दिवशी लहान-लहान मुलांनी माझ्या शेजारी नवीन रोपं लावली. त्यांच्या छोट्या हातांनी माती दाबली. पाणी घातलं. ते दृश्य पाहून माझं मन भरून आलं. मला वाटलं, ही मुलं मोठी झाली की नक्कीच निसर्गाची काळजी घेतील.
तुमच्या आजी-आजोबा जेव्हा शाळेत येतात, तेव्हा ते माझ्या सावलीत बसून जुन्या आठवणी सांगतात. “आमच्या लहानपणीही अशीच झाडं होती,” असं ते म्हणतात. त्यांच्या आवाजात प्रेम असतं. मला वाटतं, मी फक्त झाड नाही. मी आठवणींचा साक्षीदार आहे. कितीतरी पिढ्या माझ्या सावलीत वाढल्या आहेत.
पण कधी कधी मला दुःखही होतं. काहीजण माझ्या फांद्या तोडतात. खोडावर नावं कोरतात. प्लास्टिकची पिशवी टाकून जातात. तेव्हा मला वेदना होतात. मी बोलू शकत नाही, म्हणून शांत राहतो. पण माझ्या पानांचा सळसळाट तुम्हाला काही सांगत असतो. तो म्हणतो, “माझी काळजी घ्या.”
मी तुम्हाला प्राणवायू देतो. तुम्ही श्वास घेता, तेव्हा माझंही अस्तित्व जिवंत राहतं. पावसाळ्यात मी पाणी धरून ठेवतो. पक्षी माझ्यावर घरटं बांधतात. खारूताई माझ्या फांद्यांवर खेळते. मी सगळ्यांचा मित्र आहे. कोणताही भेदभाव नाही. श्रीमंत-गरीब, लहान-मोठा, सगळ्यांना मी सारखीच सावली देतो.
एकदा एक छोटा मुलगा माझ्या जवळ बसून रडत होता. त्याचा मित्र त्याच्याशी भांडला होता. तो माझ्या खोडाला मिठी मारून बसला. थोड्या वेळाने त्याचा राग शांत झाला. मला खूप बरं वाटलं. मी विचार केला, “मी जर कोणाचं दुःख कमी करू शकत असेन, तर माझं जीवन सार्थ आहे.”
म्हणूनच, प्रिय मुलांनो, “मी झाड बोलतोय निबंध मराठी” या माध्यमातून तुम्हाला एकच सांगू इच्छितो. माझ्यावर प्रेम करा. मला पाणी द्या. माझ्या आसपास स्वच्छता ठेवा. नवीन झाडं लावा. कारण झाडं असतील तरच आपलं भविष्य हिरवं असेल.
तुम्ही मोठे व्हाल. डॉक्टर, शिक्षक, अधिकारी बनाल. पण मला विसरू नका. कधीही माझ्या सावलीत या. दोन क्षण शांत बसा. मी नेहमी इथेच उभा आहे. तुमचा खरा, नि:स्वार्थ मित्र म्हणून.
मी झाड बोलतोय… आणि तुमच्याकडून फक्त थोडंसं प्रेम मागतोय.