My School Nibandh: माझी शाळा ही माझ्यासाठी जगातील सर्वात आवडती जागा आहे. सकाळी उठल्यावर मी शाळेच्या घंटेची वाट पाहत असतो. शाळेची इमारत पांढरी आणि हिरवी झाडे घेरलेली असते. तिथे जाण्यापूर्वी मी माझ्या शाळेच्या बॅगमध्ये पुस्तके नीट लावतो आणि आईला “आज शाळेत काय शिकणार?” असं विचारतो. माझी शाळा निबंध लिहिताना मला खूप आनंद होतो कारण ही शाळा मला खूप काही शिकवते आणि खूप आठवणी देते.
मी पहिल्या इयत्तेत शाळेत आलो तेव्हा खूप घाबरलो होतो. हातात आईचा हात घट्ट धरला होता. पण माझी वर्गशिक्षिका सरिता मॅडमनी मला हसून जवळ बोलावलं आणि म्हणाल्या, “अरे बाळा, ही तर तुझी दुसरी घरी आहे!” त्या दिवसापासून मला शाळा आवडायला लागली. आता मी दहावीत आहे तरीही ती पहिल्या दिवसाची आठवण अजूनही ताजी आहे. शाळेत येताना रस्त्यावरचे झाड, फुलं आणि पक्षी सगळे मला ओळखतात असं वाटतं.
माझ्या शाळेत माझे खूप चांगले मित्र आहेत. माझा सर्वात जवळचा मित्र राहुल. आम्ही दोघं लंच टाइममध्ये एकत्र बसून खातो. एकदा माझ्या लंच बॉक्समध्ये आईने केलेले पोहे कमी पडले. राहुलने लगेच आपला डबा माझ्याकडे सरकवला आणि म्हणाला, “घे ना, माझ्यात जास्त आहे.” असा मित्र मिळणं भाग्याचं असतं. खेळाच्या मैदानातही आम्ही फुटबॉल खेळताना एकमेकांना प्रोत्साहन देतो. कोणीतरी पडलं तर दुसरा हात धरून उठवतो. माझी मैत्रिणी प्रिया खूप हुशार आहे. ती गणितात मदत करते आणि मी तिला मराठीत मदत करतो. अशा छोट्या छोट्या गोष्टींमुळे शाळा मजेदार होते.
घरात आजोबा शाळेच्या कथा सांगतात. ते म्हणतात, “आमच्या काळात शाळा इतकी मोठी नव्हती. आम्ही पाच किलोमीटर चालत जायचो. पावसातही जायचो.” मला त्यांचे किस्से ऐकायला खूप आवडतं. एकदा आजोबांनी सांगितलं की त्यांच्या शाळेत एक मोर आला होता आणि सगळे मुलं त्याच्यामागे धावत होते. ते ऐकून मी हसतो आणि माझ्या शाळेतही कधी कधी एखादा पक्षी किंवा कावळा वर्गात येतो तेव्हा आम्हीही तसंच करतो. आजी म्हणतात, “शाळा हीच तुझी खरी माता आहे.” त्यांचे शब्द ऐकून मला शाळेचा आदर वाटतो.
शाळेत एक प्रसंग अजूनही आठवतो. दुसऱ्या इयत्तेत मी गृहपाठ विसरलो होतो. सरांनी विचारलं तेव्हा मला रडू कोसळलं. पण सर म्हणाले, “रडू नकोस. एकदा चूक झाली तर दुसऱ्यांदा लक्ष द्यायचं.” त्यांनी मला पुन्हा समजावलं आणि घरी जाण्यापूर्वी माझ्या हातावर “उद्या नीट कर” असं लिहून दिलं. त्या दिवसापासून मी गृहपाठ कधीही विसरत नाही. असं प्रेम शाळेतच मिळतं.
शाळेचे शिक्षक खूप चांगले आहेत. ते फक्त पुस्तकातलं शिकवत नाहीत तर चांगल्या सवयी शिकवतात. पर्यावरण दिनी आम्ही झाडे लावली. त्या झाडांची काळजी घेण्याची जबाबदारी माझ्यावर आहे. मी रोज शाळेत येताना त्या झाडाकडे बघतो आणि पाणी घालतो. मॅडम म्हणाल्या होत्या, “झाडं लावलीत तर भविष्य उज्ज्वल होईल.” मी ते मनावर ठेवलं आहे.
शाळेत खेळांचा काळा असतो तेव्हा खूप मजा येते. धावणे, उडी, क्रिकेट… सगळं काही. स्पर्धेत मी तिसरा आलो तेव्हा माझ्या वर्गमित्रांनी टाळ्या वाजवल्या. आई-बाबा आले होते. त्यांना पाहून मला खूप अभिमान वाटला. शाळा नसती तर हे सगळं कधीच घडलं नसतं.
मला शाळा म्हणजे फक्त इमारत वाटत नाही. ती माझ्या स्वप्नांची सुरुवात आहे. तिथे मी शिकतो, हसतो, पडतो आणि पुन्हा उठतो. मित्र मिळतात, शिक्षक मार्गदर्शन करतात आणि आजी-आजोबांच्या कथा ऐकून भूतकाळ समजतो. माझी शाळा मला सांगते की आयुष्य म्हणजे शिकणे आणि प्रेम करणे.
आता मी मोठा होईन तेव्हाही माझी शाळा मला आठवेल. तिच्या भिंती, तिची घंटा, तिचे शिक्षक आणि माझे मित्र… सगळं. प्रत्येक मुलाने आपल्या शाळेला प्रेम करायला हवं. कारण शाळा हीच आपली खरी मित्र आहे. ती आपल्याला उज्ज्वल भविष्य देते.
माझी शाळा निबंध संपताना मी एकच सांगतो – माझी शाळा मला खूप आवडते. ती माझ्या बालपणीची सर्वात सुंदर आठवण आहे. शाळा हीच आपली खरी ताकद आहे. चला, आपण सर्व जण शाळेला मनापासून प्रेम करूया!
1 thought on “My School Nibandh: माझी शाळा निबंध”