Tree Plantation Nibandh: मित्रांनो, आज मी तुम्हाला एक अतिशय आवडता विषय सांगणार आहे. हा विषय म्हणजे वृक्षारोपण. शाळेत एक दिवस आमचा वृक्षारोपणाचा कार्यक्रम होता. मी आणि माझे सर्व मित्र-मैत्रिणी उत्साहाने तिथे जमलो होतो. प्रत्येकाने एक छोटे झाड घेतले आणि मातीत लावले. त्या दिवशी मला खूप आनंद झाला. हातात छोटे झाड घेऊन मी विचार केला, “हे झाड मोठे होईल आणि एक दिवस पक्षी त्यावर बसतील.” आज मी हा वृक्षारोपण निबंध लिहित आहे कारण मला वाटते, प्रत्येक मुलाने हे जाणून घ्यायला हवे.
झाडे ही आपल्या आयुष्याची मित्र आहेत. झाडे आपल्याला शुद्ध हवा देतात. सकाळी उठल्यावर मी खिडकीतून बाहेर पाहतो तेव्हा झाडांमुळे हवा गोड वाटते. झाडे फळे देतात. माझ्या घरात एक आंब्याचे झाड आहे. ते खाऊन मला खूप मजा येते. उन्हाळ्यात झाडांची सावली खूप थंड वाटते. आम्ही मित्र त्या सावलीत बसून गप्पा मारतो. झाडांवर पक्षी येतात. त्यांचे गाणे ऐकून मन प्रसन्न होते. झाडे नसतील तर पाऊस कमी पडेल आणि जमीन कोरडी होईल. म्हणून वृक्षारोपण करणे खूप गरजेचे आहे.
मला आजोबांची एक गोष्ट आठवते. आजोबा सांगायचे, “बेटा, जेव्हा मी तुझ्या वयाचा होतो तेव्हा आमच्या गावात सर्वत्र झाडे होती. आम्ही सर्व मिळून झाडे लावली. त्या झाडांखाली आम्ही खेळायचो.” एकदा आजोबांनी माझ्या हातात एक छोटे पेरूचे रोप दिले. आम्ही दोघांनी मिळून ते लावले. आजोबा म्हणाले, “पाणी घाल, काळजी घे. हे तुझे झाड आहे.” मी रोज पाणी घालायचो. काही महिन्यांनी ते रोप मोठे झाले. आता ते झाड फळे देते आणि मी अभिमानाने त्याकडे पाहतो. आजीही सांगते, “झाड लावणे म्हणजे भविष्य लावणे.” ही आजी-आजोबांची आठवण मला नेहमी प्रेरणा देते.
शाळेतही एक मजेदार प्रसंग घडला. आमच्या वर्गातल्या मित्राने, राहुलने, घराच्या अंगणात एक झाड लावले. तो रोज शाळेत येऊन सांगायचा, “माझे झाड आता दोन फूट उंच झाले आहे!” आम्ही सर्व जण त्याला चिडवायचो पण मनातून खूप आनंद वाटायचा. एकदा पावसाळ्यात आम्ही सर्व मित्र-मैत्रिणी मिळून शाळेच्या मैदानात छोटी झाडे लावली. पाऊस पडत होता, पण आम्ही थांबलो नाही. हातात माती चिकटली तरी आम्हाला हसू येत होते. शिक्षक म्हणाले, “तुम्ही आज एक चांगले काम केले.” त्या दिवशी आम्हाला खूप बरं वाटलं. असेच छोटे-छोटे प्रसंग आपल्याला शिकवतात की वृक्षारोपण कसे सोपे आणि मजेदार असते.
मित्रांनो, कधी कधी झाडे तोडली जातात तेव्हा मला दुःख होते. पण मी विचार करतो, आपण सर्व जण मिळून नवीन झाडे लावू शकतो. मी माझ्या मैत्रिणीला सांगितले, “तूही एक झाड लाव.” तिनेही घरात एक तुळशी रोप लावले. आता ती रोज त्याची काळजी घेते. आपणही असेच करू शकतो. शाळेत, घरी, गावात – जिथे जागा असेल तिथे एक झाड लावा. एक झाड लावले तर एक नवीन मित्र मिळतो. तो मित्र आपल्याला हवा, सावली, फळे आणि आनंद देतो.
हा वृक्षारोपण निबंध लिहिताना मला खूप बरं वाटते. कारण मी जेव्हा हे लिहितो तेव्हा मला वाटते की मी निसर्गाशी बोलतो आहे. तुम्हीही एकदा हातात एक छोटे रोप घ्या आणि लावा. पाहा, किती आनंद होईल! एक दिवस ते झाड मोठे होईल आणि तुम्ही अभिमानाने सांगाल, “हे मी लावले!” आपण सर्व जण मिळून आपला देश हिरवा-भरत करू. वृक्षारोपण करणे म्हणजे आपले भविष्य चांगले बनवणे. चला, आजच सुरुवात करूया!
1 thought on “Tree Plantation Nibandh: वृक्षारोपण निबंध”